If you are going to be away from your computer, you can set up your email program to automatically reply to incoming emails with a message explaining that you are absent. These "Out-Of-Office" or "Vacation" replies can be a good way to let customers and friends know that you have received their message but will not be able to answer immediately. However, some caution is required when configuring your automatic replies:
Auto-replies may validate your address to spammers
Replying to spam emails can lead to an increase in the amount of spam you receive. Replies let the spammer know that your email address is valid and active and your address may be elevated to a "priority" spam list and even sold to other spammers. Lists of active and validated email addresses are valuable to spammers, because they know that list recipients are more likely to read and respond to their messages. If you configure your email program to auto-reply to all incoming email, spam messages will also receive a reply, thereby validating your email address to the spammer.
Auto-replies may let thieves know that you are away from home
To be effective, business orientated "Out-Of-Office" replies may need to specify when and how long you will be away. However, "Vacation" replies sent from your home computer should not be too specific. Otherwise, your auto-replies could inadvertently let thieves know exactly when and how long your home will be vacant. Remember that, once an email leaves your inbox, you really have very little control over who sees it and where it ends up.
Unnecessary auto-replies can waste bandwidth and clutter inboxes
When ever I send out Hoax-Slayer Newsletter notification emails, I receive dozens of "Out-Of-Office" and "Vacation" replies. In fact, every email newsletter publisher is likely to receive these unnecessary emails. Obviously, there is generally no need to send a reply to email newsletters unless you have a question or comment.
While this is not a major issue, with many thousands of email newsletters being sent out every day to millions of subscribers around the world, all those unnecessary auto-replies can quickly add up to quite significant amounts of email. Thus auto-replies can add to the gunk that already clogs the world's digital arteries.
A related problem occurs when one auto-reply triggers another auto-reply and an endless loop of inbox-clogging reply emails results.
Thus, wherever possible, you should place controls on who gets your auto reply emails and make sure that each recipient only receives one reply. For personal vacation messages you could ensure that replies are only sent to specified addresses such as those listed in your personal address book. For business "Out-Of-Office" messages, you could make sure that replies are not sent to messages diverted to your "Spam" folder. Email filters can be setup in such a way that replies are only sent to messages matching particular criteria.
There is a number of good auto-reply managers available that can work in conjunction with your email program and help you deal with the above issues. Reviews of several such programs are included on About.com and a Google search will reveal many more.
Ref# Hoax_Slayer
Use Email Auto-Replies With Caution
ျမိဳ ႔ နယ္ေလး တစ္ခုက လမ္း
နာမည္ရစ ပန္းခ်ီဆရာ သူငယ္ခ်င္းက သူ ့ခ်စ္သူနဲ ့အတူ ဂြတၱလစ္ဘက္မွာ အိမ္ငွားၿပီး
စတူဒီယိုလုပ္ ေတာ့ ကၽြန္မ အဲဒီကိုလည္း ေရာက္ခဲ့တယ္ ။
သူ ့ဆီမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီး စားၾက ေသာက္ၾကေပါ့ ။
ေနာက္ထပ္ လမ္း ပန္းခ်ီကားေလး ၂ကားရိွေသးတယ္.. တစ္ကားက လားရိွဳးက ..
ေနာက္တစ္ကား ကရန္ကုန္ ကတကၠသိုလ္ၾကီးရဲ ့လမ္း … ကၽြန္မေလွ်ာက္ရမယ္ထင္ၿပီး
မေလွ်ာက္ခဲ့ရလို ့သြားၾကည့္ရင္း အာရံုရလို ့..ဒါေပမယ့္အဲဒီ ၂ကားက သိပ္မၾကိဳက္လို႔
့ဓာတ္ပံုေတာင္မရိုက္ျဖစ္ဘူး ။
ကၽြန္မ ဘ၀မွာ ပန္းခ်ီသက္တန္း သာ ရွည္လာတယ္..
ကားေတြက တိုးပြားမလာဘူး ။
သူမ်ားေတြက professional ျဖစ္လာတယ္ ။
ကၽြန္မကေတာ့ ေက်ာင္းသူ ဘ၀ ကမလြတ္ဘူး ။ဆြဲတုန္းကေတာ့ ၾကိဳက္မိၿပီး ၾကာလာေတာ့
ကိုယ္ဘာသာ ရိုးလို ့ေခ်ာင္ထိုးမိတာလည္းရိွတယ္။
အခုအခ်ိန္အထိ ကၽြန္မ ၾကိဳက္မိတဲ့ ကိုယ္ဆြဲသမွ်ပန္းခ်ီကားေလးေတြအေၾကာင္း
ေျပာျပခ်င္တယ္။
Ref # Law Ka Ahla
The Art of Changing Yourself
Life is constantly pounding you from the outside with millions of hammer blows, but you have the last word as to how those blows will change you.
Man alone, of all creatures of earth, can change his own pattern. Man alone is architect of his destiny.
William James declared that the greatest revolution in his generation was the discovery that human beings, by changing the inner attitudes of their minds, can change the outer aspects of their lives.
You cannot climb uphill by thinking downhill thoughts. If your world is gloomy and hopeless, it is because you are gloomy and hopeless. You must change your mind to change your world.
Change demands self-discipline. Command yourself and make yourself do what needs to be done.
Changes requires the substituting of new habits for old. You mould your character and your future by your thoughts and acts.
Change can be advanced by associating with men and women with whom you can walk among the stars. Meet, mingle and make friends with those who have upward urge.
Change can be achieved by changing your environment. Let go of lower things and reach for higher. Surround yourself with the best in books, music and art. Listen to the greatest speakers. Hang on the wall of your home portraits of the men you most admire.
Change can be realized through conscious evolution. Moment by moment, day by day, concentrate on becoming the man you want to be.
Written by (Wilfred Peterson) in 1960.
TAH မွ ပံုျပင္မ်ား - ႏွစ္ပင္လိမ္
သူ၏ေရွ႕တြင္ ထုိင္ေနေသာ အထက္၊ေအာက္အ၀ါေရာင္ တဆင္တည္း ၀တ္ထားေသာ မိန္းကေလး၏ မ်က္ႏွာကုိ တခ်က္ အကဲခပ္လုိက္သည္။ သူမ ခါတုိင္းလုိ ရႊင္ရႊင္ပ်ပ် မရွိတာကုိ သတိထားမိသည္။ သူ ဖြင့္ေျပာလုိက္ရေတာ့မည္ေလာ၊ မေျပာေသးပဲ ေခတၱေစာင့္ဆုိင္းရမည္ေလာ။ စားပြဲေပၚရွိ လိေမၼာ္ရည္ကုိ သူ တက်ိဳက္ ယူေသာက္လုိက္သည္။ ကုိယ္ကုိ မတ္ေနေအာင္ ျပင္ထုိင္လုိက္ၿပီး
“လြင့္ကို ကုိယ္တစ္ခု ေျပာစရာ … ။” “လြင္ ကုိ႕ကုိ ေျပာစရာ … ”
ေျပာမဲ့ေျပာေတာ့လဲ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ႏႈတ္မွ သံၿပိဳင္ထြက္လာသည္။
“ဒါဆုိ လြင္အရင္ေျပာပါ။”
“မဟုတ္ဘူး၊ ကုိ အရင္ေျပာ။”
သူဘာေျပာမည္ဆုိတာ သူသိသျဖင့္ သူဇြတ္ျငင္းမိသည္။
“လြင္ အရင္ေျပာပါ၊ ကုိယ့္ကိစၥက ေနာက္မွ ေျပာလဲ ရပါတယ္။”
လြင္ဆုိေသာ မိန္းကေလးသည္ ပင့္သက္တခ်က္ ရႈိက္သြင္းလုိက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္း တခ်က္ ေစ့သည္။ အတန္ၾကာမွ သက္ျပင္းတခ်က္ခ်ၿပီး ေလးေလးတြဲ႕တြဲ႕ အသံျဖင့္ …
“လြင္ တုိ႕ လမ္း ခြဲ ရ ေအာင္ ကုိ … ။”
သူမကပဲ ဆက္ေျပာျပန္သည္။
“ကုိ႕မွာ အျပစ္မရွိပါဘူးကုိ။ ကုိ႕ကုိ လြင္ခ်စ္လုိ႕ မရေတာ့တာ တခုပါပဲ။ လြင့္မွာ တျခား ခ်စ္ရမဲ့သူ ရွိေနၿပီ … ။”
ကမၻာေျမသည္ အုိးထိန္းစက္ကဲ့သုိ႕ ခ်ာခ်ာလည္ေလသည္။
“ေကာင္းၿပီေလ။ လြင့္သေဘာပါ … ။”
ေလသံကုိ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ႀကိဳးစားထိန္း၍ ေျပာလုိက္ရသည္။
“ကုိ ေျပာစရာ ရွိတယ္ဆုိ၊ ဘာေျပာမလုိ႕လဲ ဟင္။”
သူ႕ကုိ ‘ကုိ’ ဟု ဆက္ေခၚေနတုန္းပါလား။ အက်င့္ပါေနလုိ႕ ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ ဒီအခ်ိန္က်မွေတာ့ သူေျပာမည့္စကားကုိ ေျပာေနလုိ႕လဲ မထူးေတာ့ပါဘူးေလ။ ဘယ္လုိ ျပန္ေျပာရမည္ စဥ္းစားေနဆဲတြင္ပင္ …
“ကုိ မေျပာေတာ့ဘူးဆုိရင္ လြင္သြားေတာ့မယ္။ ခ်ိန္းထားတာေလး တစ္ခု ရွိလုိ႕။”
ဟုိတစ္ေယာက္နဲ႕လားဟုပင္ ျပန္မေမးျဖစ္ပါ။ ၁၂၀% ေသခ်ာေနေသာ အေျဖကို သိရ၍ ဘာအက်ိဳးအျမတ္ရွိပါမည္နည္း။
ကမၻာႀကီးသည္ အိုးထိန္းစက္ကဲ့သုိ႕ ခ်ာခ်ာလည္ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ အျဖစ္အပ်က္မ်ားက ျမန္ဆန္လြန္းသျဖင့္ မယံုႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ သူ၏ခံစားခ်က္မ်ားသည္ နိမ့္လိုက္၊ျမင့္လုိက္ႏွင့္ ပန္းေပါင္းစံု ဖူးပြင့္ေနေသာ လွပသည့္ ကမၻာေျမႀကီးသည္ အုိးထိန္းစက္လုိ ခ်ာခ်ာလည္၍ သူ႕ေလာကထဲသို႕ ၀င္ေရာက္လာသလုိ သူခံစားရသည္။
လမ္းခြဲစကားေျပာမည့္သူထက္ ဦးေအာင္လမ္းခြဲစကား ေျပာသြားသျဖင့္ အနည္းငယ္ မေက်နပ္သလုိလုိ၊ ခံရခက္သလုိလုိ ရွိေသာ္လည္း အခုမွေတာ့ ဒါေတြက အေရးမႀကီးပါဘူးေလဟု သူ႕ကုိယ္သူ ေျဖသိမ့္ရသည္။ ကိစၥတစ္ခု ေအာင္ျမင္ ၿပီးေျမာက္သြားသလုိ ခံစားရသည္။ ‘မုိး’ ထံသုိ႕အသြားတြင္ သူ၏ေျခလွမ္းမ်ားက သြက္လက္ ေပါ့ပါး ေနေလသည္။
မုိး ကုိ သူ အင္တာနက္ေပၚရွိ ေအာင္သြယ္ ၀န္ေဆာင္မႈ တစ္ခုတြင္ သူ စသိခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ မုိးသည္ တီတီတာတာ ေျပာတတ္သည္၊ စိတ္ရင္းေကာင္းသည္၊ ေပ်ာ္တတ္သည္၊ ဟာသဥာဏ္ရွိသည္၊ လြယ္လြယ္ႏွင့္ စိတ္မဆုိးတတ္။ အျပင္မွာ မျမင္ဖူးေသာ္လည္း ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚရွိ ေဖာ့စဖိတ္ဓာတ္ေပါင္းမႈန္႕မ်ားက ေဖာ္ျပေပးေသာ သူမ၏ စကားမ်ားျဖင့္ သူ မုိးကုိ သံေယာဇဥ္တြယ္ၿပီး ခ်စ္မိေလသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ လြင့္အေပၚတြင္ ထားရွိေသာ သူ၏ အခ်စ္မ်ား တျဖည္းျဖည္း လြင့္ပါးလာခဲ့ရၿပီး ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လုိ မခ်စ္ႏုိင္ေသာ အေျခသို႕ ေရာက္ရွိခဲ့ရသည္။ လြင္ရိပ္မိသြားလုိ႕မ်ား သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လမ္းခြဲေပးခဲ့တာမ်ားလား … ။
“တိန္ ေတာင္ တိန္ ေတာင္ … ”
လက္ကုိင္ဖုန္းသုိ႕ message ၀င္လာေသာေၾကာင့္ သူ႕အေတြးမွ်င္မ်ား ျပတ္ေတာက္သြားသည္။ မုိးဆီကပဲ။
“မုိးေရာက္ေနၿပီ၊ အ၀ါေရာင္ ၀တ္ထားတယ္။”
သူလဲ ေရာက္လုပါၿပီ။ ခ်ိန္းထားေသာ ေကာ္ဖီဆုိင္ထဲသုိ႕ သူလွမ္း၀င္လုိက္သည္။ ဆိုင္အတြင္းတြင္ အ၀ါေရာင္ အေပၚေအာက္ ဆင္တူ ၀တ္ထားေသာ မိန္းကေလးကို တစ္ဦးတည္းသာ ရွိသည္။ ေကာင္းသည္၊ လူမွားစရာ မရွိေတာ့။ သူဆုိင္ထဲ လွမ္းအ၀င္တြင္ အ၀ါေရာင္ မင္းသမီးေလးက သမင္လည္ျပန္ လွည့္ၾကည့္ေလသည္။ ထုိခဏမွာပင္ ကမၻာေျမသည္ အုိးထိန္းစက္ကဲ့သုိ႕ ခ်ာခ်ာလည္ျပန္ေလသည္။
‘မုိး’ သည္ ေခ်ာပါသည္၊ လွပါသည္၊ ျမင္သူတုိင္း ေငးရေလာက္ေသာ ရူပကာ ပုိင္ရွင္ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႕ရာတြင္ ထုိ႕ထက္ပုိ၍ အေရးႀကီးသည္မွာ သူမ၏ မွတ္ပံုတင္ထဲတြင္ သူမ၏အမည္ကုိ ‘မုိးသိမ့္လြင္’ ဟု ျဖည့္သြင္းေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ေလာရွည္
ညီမေလးနဲ႔ ကိုယ္
ခေရပြင့္ေတြ
တဖြဲဖြဲေၾကြလြင့္ေနတဲ့
ေရႊအိုေရာင္ရင့္ရင့္ျခယ္
ညေနခင္းအရိပ္မွာ
ညီမေလးေရ .. .
မင္းနဲ ့ငါရဲ ့စိတ္ေတြ
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ ့
ခေရပန္းရနံ ့ေတြၾကား
လြင့္ေျမာေနၾက ။
ေနာက္ျပန္လွည့္မရတဲ့
လမ္းကအလြမ္းအေဆြးေတြ
တေပြ ့ၾကီးယူလာမွာကို စိုးတယ္
ညီမေလးေရ ...
မင္းနဲ ့ငါ
ေနမျမင္ .. လမျမင္
လမ္းမျမင္ .. ကမ္းမျမင္္
ႏွလံုးသားျမစ္တစ္စင္းေပၚ
ပြင့္ဖတ္တံတားနဲ ့
အတူေလွ်ာက္ခဲ့ၾက ။
ကိုယ့္ရဲ ့လမ္းအဆံုးက
ညီမေလးရဲ ့ ရင္ခြင္ပါပဲ
ကိုယ့္ရင္ခြင္ကေတာ့
ညီမေလးရဲ ့ထာ၀ရရဲတိုက္ပဲေပါ့ .. .
(ဒါေပမယ့္) ကိုယ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့
ႏွလံုးသားၿမိဳးျပလမ္းမေတြက
မီးနီေတြရဲလို ့ .. .
ကိုယ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့
ရင္ခုန္စရာညေတြကလည္း
မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလို ့ .. .
ကိုယ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ၾကားက
ေလာကဓံတရားက အခ်ိဳးအစားမေျပျပစ္တဲ့
ျမစ္ကမ္းပါးႏွစ္ဖက္လိုမ်ိဳး
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ၿပီး
အလြမ္းေတြၿပိဳက်ေနတာ
ေ၀းကြာမႈက တစ္စတစ္စ ။
ေဆာင္းဦးေပါက္ညထဲက
ကိုယ့္ရင္ခုန္သံေတြ
ျမန္ေစတဲ့ညီမေလးရဲ ့
ၾကယ္မ်က္၀န္းေလးေပ်ာက္ရွေတာ့
ကိုယ့္ႏွလံုးသားက
ေဆာင္းဦးရြက္ေၾကြလို
အသက္ဓာတ္ရယ္က ခပ္ပါးပါး .. . ။
ကိုခ်ိဳ
မုန္တုိင္းအၿပီး ျမန္မာလူငယ္ေတြ ျပည္ပထြက္ဖုိ႔ႀကိဳးစား
မုန္တုိင္းအၿပီး ခရီးသြားလုပ္ငန္းက်လာသည့္အခ်က္၊ စီးပြားေရးက်ပ္တည္းလာသည့္အခ်က္ မ်ားေၾကာင့္ ျမန္မာလူငယ္ အမ်ားအျပား ခရီးသြားလုပ္ငန္းမွ ထြက္ၿပီး စင္ကာပူသြားရန္ ႀကိဳးစားၾကရာ ရန္ကုန္စင္ကာပူသံ႐ုံးတြင္ ေန႔စဥ္ ဗီဇာေလွ်ာက္သူမ်ား ျပည့္က်ပ္ေနသည္ဟု မ်က္ျမင္သက္ေသမ်ားက ေျပာသည္။
အခ်ဳိ႕ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္သူ ပညာတတ္လူငယ္မ်ားလည္း စင္ကာပူေရာက္ၿပီး အလုပ္မရွိျဖစ္ေန သည္ဟု စုံစမ္းသိရသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဂ်ာမန္မ်ားႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳထားသည့္ အသက္ (၂၀)
၀န္းက်င္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး လူငယ္စုံတြဲ အခ်ဳိ႕လည္း မၾကာခင္က ဂ်ာမနီႏုိင္ငံေရာက္လာသလုိ ေန႔စဥ္ ဂ်ာမနီမွ ႏွင္ထုတ္ခံေနရသည့္ ျမန္မာမ်ားလည္းရွိသည္ဟု ဂ်ာမနီျမန္မာအသုိင္းအ၀ုိင္းက ေျပာသည္။ ျမန္မာမိန္းကေလးငယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာမူ ေလာေလာဆယ္ ယူေအအီးႏုိင္ငံသို႔ အထြက္မ်ားသည္ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခံမ်ားက ေျပာသည္။ ။
Ref # Khit Pyine Journal
တံခါးေခါက္သံ
စေနေန႔ရဲ့ မနက္ခင္းတစ္ခု…။
ေသာၾကာညတုန္းက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ျဖစ္လိုက္တာေၾကာင့္ စေနမနက္ခင္းမွာေတာ့ သူ႔အိမ္ တစ္အိမ္လုံးကို အိပ္စက္အနားယူျခင္းကသာ ေမာင္ပိုင္စီးထား၏။ တီဗြီပိတ္၊ ကြန္ပ်ဴတာပိတ္၊ ဖုန္းပလပ္ျဖဳတ္၊ အိမ္တံခါးပိတ္…ဂ်ိတ္ ဆိုပါေတာ့…။ အျပင္မွာ ရြာေနတဲ့ မိုးသံ တေ၀ါေ၀ါကလဲ အိပ္ေနတဲ့လူကို ဇိမ္ပုိရိွေအာင္ ပ့ံပုိးေနသေယာင္ေယာင္…။
သုိ႔ေသာ္…။
***
`ေဒါက္…၊ ေဒါက္…၊ ေဒါက္…´
`ေဒါက္…၊ ေဒါက္…၊ ေဒါက္…´
နားထဲကို စက္ေသနတ္ အတဲြလိုက္ လာပစ္ထည့္ေနသလား ထင္ရေလာက္တဲ့ တံခါးေခါက္သံက အိပ္လို႔ေကာင္းေနတဲ့ အာ႐ုံကို ကန္ေက်ာက္လႈပ္ႏိႈး ပစ္လုိက္သည္။ ၾကားၾကားဖူးသမွ် တံခါးေခါက္သံေတြထဲမွာ ဒီတခါ တံခါးေခါက္သံကေတာ့ တကယ္ကုိ `အားမနာလွ်ာမက်ိဳး´ တံခါးေခါက္သံ…။ တံခါးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေခါက္႐ုံနဲ႔တင္ အားမရေသးလုိ႔လား မသိ…၊ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွာ တံခါးေသာ့ေပါက္ လက္ကုိင္ဘုကို ဆြဲလွည့္ေနတဲ့ အသံ တကလစ္ကလစ္ ကိုပါ ၾကားေနရေသးသည္။
`ကၽြတ္…၊ ဘယ္သူလဲ မသိဘူး။ မဖြင့္ဘူးကြာ´
အိမ္ကို လာလာေခါက္တဲ့ တံခါးေခါက္သံေတြကို ေခါက္တဲ့ အသံပုံစံကို မူတည္ၿပီး သူက အမ်ိဳးအစားခြဲထား၏။ တခ်ိဳ႔က တံခါးကို ဖြဖြေလး ေခါက္သည္။ တံခါးလာေခါက္ရတာကိုေတာင္ ေတာ္ေတာ္အားနာေနရတဲ့ အသံမ်ိဳး။ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ ကရင္အကိုႀကီးတုိ႔ လင္မယား လာေခါက္ရင္ ဒီလို အသံမ်ိဳး ၾကားရသည္။ အကူအညီ တစ္ခုခု လိုေပမယ့္ အင္မတိအင္မတန္ အားနာတာေၾကာင့္ တံခါးကို မရဲတရဲ ေခါက္တဲ့ပုံစံ။
ထူးထူးျခားျခား တံခါးေခါက္တတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ဒီကုိေရာက္လာတာ ေလးငါးေျခာက္လေလာက္ပဲ ရိွေသးေသာ `ကိုမိုးဇက္´ ဆုိတဲ့ လူ…။ သူ တံခါးေခါက္တာကေတာ့ သူမ်ားေတြလို လက္ေခါက္နဲ႔ ေခါက္တာ မဟုတ္ဘဲ လက္ေခ်ာင္းထိပ္ဖ်ားေလးေတြနဲ႔ တံခါးအေပၚမွာ ၾကြက္ျဖတ္ေပးတဲ့ အသံမ်ိဳး တံခါးကို ေတာက္တာမုိ႔ သူ႔တံခါးေခါက္သံက သူမ်ားေတြနဲ႔ မတူ။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ ရဲစခန္းတုိ႔၊ ေဆး႐ုံတို႔မွာ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို စားပြဲေပၚမွာ အဲဒီလို ေခါက္တဲ့လူေတြ အေတာ္ အေဟာက္ခံရ၏။
အနီးအနားက ျမန္မာမိသားစု တခ်ိဳ႔ရဲ့ ကေလးေတြ အိမ္ကုိ လာလည္တာဆိုရင္ေတာ့ တံခါးေခါက္သံက မိုးခ်ဳန္းသည့္အလားပင္…။ သူတို႔ လက္သီးဆုပ္ကေလးေတြနဲ႔ တဒုန္းဒုန္း ထုတဲ့အျပင္ကို အျပင္ကေန `ဦးဦး၊ တံခါးဖြင့္´ လို႔ ေအာ္သံ သဲ့သဲ့ကိုပါ ၾကားႏုိင္ေသးသည္။ အဲဒီ ေမာင္မင္းႀကီးသားေလးမ်ားကေတာ့ သူ အေၾကာက္ရဆုံး…။ တံခါးမဖြင့္မခ်င္း တံခါးကုိ အားရပါးရထုေသးတဲ့အျပင္ တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ရင္လဲ တီဗီြေရွ႔မွာ တခ်ိဳ႔ထုိင္၊ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ သူ႔ကြန္ပ်ဴတာကို ျပႆနာရွာေလေတာ့၏။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ စာထုိင္ေရးဖို႔ေတာ့ မၾကံစည္ေလႏွင့္…။ `ဦးဦး…၊ သားဂိမ္းကစားမယ္ေလ´ ဆိုၿပီး ကြန္ပ်ဴတာကို အာဏာသိမ္းၿပီသာမွတ္…။
ဒီႏုိင္ငံက တျခားေသာ လူမ်ိဳးျခား တစ္ေယာက္ေယာက္ လာေခါက္တဲ့ အသံကိုေတာ့ သူက `ကိန္းႀကီးခန္းႀကီး တံခါးေခါက္သံ´ လို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အမည္ေပးလိုက္၏။ သူတို႔ကေတာ့ တံခါးကို အသံခပ္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ခပ္ျပင္းျပင္းေလး သုံးေလးငါးခ်က္ ကို ႏွစ္ခါေလာက္ ေခါက္လို႔မွ တံခါးမဖြင့္ေပးရင္ေတာ့ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္သြားၾကၿပီ။ လာေခါက္ေလ့ရိွတာကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဖုန္း၊ ခရက္ဒစ္ကဒ္၊ သတင္းစာ၊ ေကဘယ္လ္လိုင္း ေၾကာ္ျငာသမားေတြနဲ႔ တခါတေလမွာ လာတတ္ေလ့ရိွတဲ့ သူ႔ စပြန္ဆာ…။
***
အခုတံခါးေခါက္သံကေတာ့ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ မခန္႔မွန္းတတ္…။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အားမနာလွ်ာမက်ိဳး ႏိုင္လြန္းတဲ့ တံခါးေခါက္သံဟု ထင္မိ၏။ ပိုင္စုိးပုိင္နင္းကလဲ ႏိုင္ေသး…။ တံခါးလက္ကိုင္ဘုကို ဆြဲလွည့္လိုက္…၊ တံခါးကုိ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေခါက္လိုက္…။ ခဏၿငိမ္သြားလိုက္…၊ နည္းနည္းေလး ၾကာရင္ ျပန္ေခါက္လိုက္နဲ႔…။
သာမန္အခ်ိန္ထက္ အဆေပါင္းတစ္ရာေလာက္ ေလးလံေနသလို ခံစားရတဲ့ ဦးေခါင္းက ဘယ္လုိမွ မထူခ်င္ေသးတာမို႔ ေဘးနားက ေခါင္းအုံးကို နားနားကပ္ေအာင္ ဆြဲယူၿပီး ျပန္အိပ္ပစ္လုိက္သည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကာမွ တံခါးေခါက္သံက ျငိမ္သြား၏။
`ျပန္သြားၿပီထင္တယ္၊ ျပန္လဲ ေအးတာပဲ၊ ဘယ့္ႏွယ္ကြာ၊ ဒီမွာအိပ္ေနမလား ဘာလားေတာင္ မေတြးဘူး၊ မနက္အေစာႀကီး တံခါးလာေခါက္ရတယ္လို႔´
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စပ္စုခ်င္စိတ္ကလဲ ရိွေသးတာမို႔ အိပ္ရာကေန ႀကဳံး႐ုန္းထ..၊ ေျခကို အသာေလး ဖြဖြနင္းၿပီး တံခါးရဲ့ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကတဆင့္ အျပင္ကုိ ေခ်ာင္းလုိက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မရိွ…။ `ေကာင္းတယ္´ လို႔ စိတ္ထဲမွာ အားရပါးရေတြးပစ္လုိက္၏။ ဒါေပမယ့္ ျပန္အိပ္လုိ႔ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မရေတာ့…။ နာရီကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မနက္ကိုးနာရီသာသာ…။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ အိပ္ရာထ၊ မ်က္ႏွာသစ္၊ အစာစား၊ အျပင္ထြက္…။
***
စေနေန႔ ညေန…။
တီဗီြ အစီအစဥ္က ေကာင္းေနတာနဲ႔ ဇိမ္က်ေနတုန္း မနက္ကလို တံခါးေခါက္သံက ထပ္ေပၚလာျပန္သည္။
`ေဒါက္…၊ ေဒါက္…၊ ေဒါက္…´
`ေဒါက္…၊ ေဒါက္…၊ ေဒါက္…´
`ကလစ္…ကလစ္´
တံခါး ေခါက္ၿပီးတာနဲ႔ တံခါးလက္ကိုင္ဘုကို ပိုင္စုိးပုိင္နင္း ဆြဲလွည့္ေနတာကုိ လူက ေတာ္ေတာ္ အူယားလာသည္။
`ဘယ္သူမို႔လို႔ ဒီေလာက္ေတာင္…၊ ကဲ… ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လွတာ သိၾကေသးတာေပါ့ကြာ´
ခပ္တိုတို ျဖစ္ခ်င္လာတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေနေတာင္ အရင္ဆုံး မၾကည့္အားေတာ့ဘဲ တံခါးကို အလ်င္စလို ဆြဲဖြင့္ပစ္လုိက္၏။ တံခါး၀မွာ ရပ္ေနတာက…
`ဟင္…အမုိး´
လက္ထဲမွာ လက္ႏွစ္လုံးသာသာေလာက္ ငါးအကင္ေလးေတြထည့္ထားတဲ့ ပန္းကန္ျပားေလး တစ္ခ်ပ္နဲ႔ အမိုးက သူ႔ကို ေတြ႔ေတာ့ အမိုးအေပၚ စီးမိုးေနတဲ့ သူ႔အရပ္ႀကီးကုိ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးျပသည္။ ၿပီးေတာ့…
`ဖိုးခြား၊ ေနေကာင္းရဲ့လား´
`ဟုတ္ကဲ့၊ ေကာင္းပါတယ္၊ အမိုး ဘာလုိလို႔လဲ၊ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ အမိုး´ (စိတ္ထဲမွာ အမိုးတေယာက္ တစ္ခုခု လိုအပ္လုိ႔ လာတာလုိ႔ ထင္ေနတုန္း)
`ဘာမွ မလိုပါဘူး၊ အမိုးညက အိပ္မက္သိပ္မေကာင္းလုိ႔ ဖိုးခြားတေယာက္ ေနလို႔မွ ေကာင္းရဲ့လား မသိဘူး ဆိုၿပီး လာၾကည့္တာ´
သူ ေခတၱခဏေတာ့ ဆြံ႔အသြား၏။ ႏႈတ္က အာေစးထည့္ထားသလိုလို ဘာစကားမွ မထြက္ႏိုင္ေသးခင္မွာပဲ အမိုးက ဆက္ၿပီး…
`မနက္ကလဲ အမိုးလာေသးတယ္၊ ဖိုးခြားအိပ္ေပ်ာ္ေနတာလား၊ တံခါးဖြင့္မေပးတာနဲ႔ စိတ္ပူၿပီး ျပန္သြားရတယ္´
`ဟုတ္…၊ ဟုတ္ကဲ့´
`ဒီငါးေတြက အဘုိးသြားမွ်ားထားတာေလ´
ထမင္းစားပြဲေပၚမွာ ငါးကင္ ပန္းကန္ေလးကုိ သြားတင္ရင္း ေျပာေနတဲ့ အမိုးကို သူ အေၾကာင္သားျဖင့္ လုိက္ေငးေနမိ၏။
`ကဲ…၊ ျပန္မယ္ေနာ္၊ ေနေကာင္းတယ္ဆို အမိုး စိတ္ေပ်ာ္ၿပီ´
တုံးတိတိသာ ေျပာသြားေပမယ့္ စကားထဲက ေမတၱာတရားေတြက ခြင့္လႊတ္နားလည္ျခင္း မ်ားစြာကို ကုိယ္စားျပဳဖို႔ သူ႔အခန္းထဲတြင္ အမိုးခ်န္ထားခဲ့၏။
***
စေနေန႔ည…။
တံခါးေခါက္သံ ခြဲျခားသူ စပယ္ရွယ္လစ္ လို႔ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ထင္ထားသူ လူတေယာက္ကို သူ႔အိမ္တံခါးက ေလွာင္ၿပဳံးၿပဳံးၿပီး ၾကည့္ေနေလ၏။
ကလုိေစးထူး